Mijn atoomklok wees uren, minuten en seconden aan. Maar aangezien tijd relatief is, is het niet van primordiaal belang dat u weet hoeveel van deze drie eenheden. Ik opende mijn voordeur en keek 2.0 fietsers in het oogwit.

“Vous avez le temps?”, vroeg 1 van hen. “Jawel”, antwoordde ik, “maar ik deel hem niet mee, aangezien hij niet van belang is.” Ons aller lachspieren trilden omwille van deze meesterlijke humoristische uitspatting, en we besloten te vertrekken.

We verplaatsten onze massa gezwind richting Niel, deelgemeente van Boom, en legden de 17.34587 km vlotjes af.

„Hvað gerist í Niel, Niel áfram,“ bemerkte Schriele in z‘n beste Ijslands. „Quod erat demonstrandum“, antwoordde Paki, en hij besteeg zijn bike. Een eerste questafront diende zich aan en stond garant voor mooi intellectueel gepallaver. „Wanneer vond het schisma nu weer plaats?“, vroeg Schriele, waarop Paki monkelend het verschil tussen schist en schisma verklaarde. Meteen daarna bleken de steenbakkerijen van Boom zelfs een geschiedkundig intermezzo, dat ons deed mijmeren over de Industriele revolutie, het lot van de arbeiders, en de ongelooflijke zege van KFC Rupel-Boom tegen RSC Anderlecht, iets wat niet meer gezien was sinds 1949, het laatste jaar dat KFC Boom in eerste speelde.

Een gebrek aan voedingsstoffen (en dan vooral aan snelle en trage suikers) wees ons op de noodzaak van een bevoorrading. Die ons prompt werd aangereikt, waarvoor wij God dankten (grapje, beste vrienden: Got ist tot, zo wist zelfs Nietzsche’s schoonmaakster!).

“What’s on your mind”, vroeg Paki me plots. “Ik weet het niet, ik bevind me in een vacuüm”, antwoordde ik. “Eigenaardig”, antwoordde hij, “ik kan nochtans met je communiceren.” “Nee”, zei ik, “dat is de schijn van ons aanschijns.” Een antwoord dat Paki zo aangreep, dat hij de eerstvolgende bocht volledig miste en de zwaartekracht aan een praktische proef onderwierp. “De zwaartekracht is nog steeds sterker dan ik”, riep hij uit. “Quod erat demonstrandum”, mompelde Schriele, terwijl hij Paki op z’n fiets hielp.

De tocht bleek trouwens in alle opzichten een intellectuele uitdaging te vormen. “Men plaatst de bepijling in of na de bochten en kruispunten”, zei Paki. “Dit is een test!”, zei Schriele. Zwijgend vervolgden we onze weg. Wat kon er nog allemaal gebeuren?

De laatste 10 misschien? Die werden ingezet op 10.45875 km van de eindstreep. En inderdaad: de bepijling vormde een steeds weerkerend probleem, zodat onze drie bikers op 4.897545 km van de streep weer helemaal samen waren. Maar iets verder slaagden Paki en Stunt erin een kleine kloof te slaan, een tour-de-force die Paki vlak voor het einde nog eens overdeed.

We dronken iets, en vatten de 17.34587 km naar mijn woonst aan. Ook daar werd het alcoholpercentage in het bloed verhoogd.

“Is wit de afwezigheid van kleur, of net de ultieme combinatie ervan”, vroeg Schriele, terwijl hij mijn keuken bekeek. “Witverlies is de afwezigheid van kleur”, antwoordde Paki. Terwijl ik deze prachtige doordenker een plaats in mijn hersenpan deed vinden, wuifde ik de twee heren uit.

“kveðja!“, riep Schriele nog. En ditmaal was het mijn beurt: „quod erat demonstrandum,“ dacht ik, en sloot de deur.

Stats
Schriele, paki, stunt: 2 pist
Km
Stunt: 76
Paki en schriele: 90

Advertenties

Een gedachte over “Toertocht Niel: een intellectueel tussendoortje

  1. Sterk verslag. Ik was bovendien onder de indruk van de sterke bierkelder en de sterke besluitvorming toen ik en Schriel u vroegen om 34km extra te rijden. Respect!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s