De 10 kleine negertjes hebben er nooit zelf voor gekozen om met 10 te zijn, klein te zijn of neger te zijn. Je kan ze dan ook niet kwalijk nemen dat ze één voor één sterven of uit hun lied verdwijnen. Bruulbikers zijn eigenlijk ook negers.

Zo is er de vice-neger, die alle andere negertjes uitnodigde om in zijn thuisstad ‘NSchoto te komen fietsen en nadien bij zijn thuishuis te komen napisten. Veel negers hadden daar zin in. Maar, zoals dat met negers gaat, vielen er al gauw een paar af door bouwwerken aan hutten, negerinnen met wacht, verjaardagsfeestjes met maniokpurée (mmm…maniokpurée…)  en andere onvermijdelijke remmingen op fietsambities. Gelukkig waren er zeven negers die wellicht aanwezig zouden zijn. Het waren de vice-neger, ‘NSpennish, Hasso ‘Nvanna Sarassa, Dieudonné Goldheart, Dieumerci ‘nBressi, Otto en Funny Flars.  H’nVS was de eerste die zou afvallen. Hij kondigde al vroeg op het weekend een zieke zoon aan. Toen waren ze nog met zes. Het was op zondagmorgen dat de onheilsberichten binnenliepen. “Heel de nacht gehoest, luchtwegproblemen,onmogelijk te fietsen”, aldus ‘Nspennish. Toen waren ze nog met vijf. “Gisteren wat te veel gedronken, voel mij echt niet goed, ik ga passen”, aldus Funny Flars. Toen waren ze nog met vier. Aangekomen bij de start in ‘NSchoto, wist Dieudonné te vertellen dat Otto’s zoon een ziekte had waardoor Otto onmogelijk kunnende fietsende was. Otto’s ziektes kennende, vreesden wij allen voor de gezondheid van diens zoon. Toen waren ze nog met drie.

Eens op de fiets leek alles goed te gaan. Het was bitter koud, dat wel. Maar het schoot lekker op. Om 9u30 waren 18km achter de kiezen. Af en toe werd er gewacht, op Dieumerci, die al zo lang niet meer gefietst had dat hij zelf z’n laatste tocht was vergeten. Het wachten duurde telkens langer en wat we vreesden werd werkelijkheid: Dieumerci kondigde een snijpartij aan. (hier ging ik normaal iets typen over machetes) Hij zou ons ontmoeten bij de vice-neger thuis. En zo geschiedigde. Vice-neger was net bezig de steen voor de ingang van z’n thuishuis weg te schuiven toen Dieumerci kwam aanrijden. En toen: opnieuw een onheilsbericht. Dieudonné: “Ik heb het té koud. Ik moet echt recht naar huis.” Toen waren ze nog met twee. Met twee was het heel gezellig. Er was eten en drinken in overvloed. Babbelen over het regenseizoen, geiten en nog vanalles. Uiteindelijk moest ook Dieumerci ‘NBressi naar huis. Toen was de vice-neger alleen.

Pech, ziekte en snijdende koude heeft de Bruulbikers getroffen op deze zondag. Maar de modderstroken doorklieven, samen sakkeren op de prijs, genieten van warm water met zout, sneeuwlandschappen en de deugddoende uitputting hebben we toch maar lekker gehad. Ik ben er blij mee en trots op.

Stunt: 65km, Bressie: 60km, Paki: 55km

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s