Het was HvS die er eerst over begon, zaterdag op zijn feestje. “Volgende week is het Winksele!”, zei hij enthousiast. En als HvS enthousiast is, is het moeilijk om dat zelf niet te zijn. Daarom vertrokken we met z’n zessen enthousiast naar Winkesele. Ook al moesten we daar TE vroeg voor uit bed, het was wel Winksele. Ook al was er ook toertocht Kalmthout, vlakbij, het was wel Winksele. Aldus verschenen we, strak op tijd, om half negen in de sporthal. Handen werden gegeven, kaarten werden gescand, inkom werd betaald, WC’s werden volgescheten en startschoten werden gegeven. Onmiddellijk was daar de eerste helling, en onmiddellijk was daar HvS, en onmiddellijk waren daar Paki en Vinke om achter HvS aan te snellen. Oh, wat waren die eerste 10 kilometers heerlijk! Alles was er: plat, vals plat, helling, grelling, modder, slijk, nat zand, natte leem, natte klei, droge leem, droog zand, droge zandleem, lemig zand, zandige leem, … en dan laat ik de diverse bodemprofielen nog achterwege! Ook het uitzicht was weer fantastisch met beneden de bossen en boven het uitzicht over het Brabants Plateau. Er was ook het verslag over Indialioliolië, een te trage val van Spatlap en een in een poef stotende Stunt. Ik hoop, beste lezer, dat u nu spijt hebt dat u er niet bij was.

Maar wat gebeurde er na die eerste 10 kilometer, zal u zich afvragen, beste lezer. Wel beste lezer, als ik voor mezelf (Paki) spreek. Ik zag het minder en minder zitten. Na 10 kilometer dacht ik, beste lezer, dat ik met veel moeite de 55 kilometer zou uitrijden, laat staan nog aan een of andere competitie zou deelnemen. Toen ik later over deze gedachte vertelde aan de tafel vol Chouffe, knikten de bikers als kastelozen. Iedereen had hier een zware kluif aan gehad. Enkele bemoeilijkende factoren waren: hellingen die in de meerderheid waren ten opzichte van afdalingen, afdalingen waar je op kleinste blad moest schakelen om beneden te geraken, zuigslijk, zuigleem, zandige zuigleem, HvS die “bagger” roept en dan voorbij schiet alsof zijn fiets geen raakpunt heeft met de aarde, Vinke die ver voorop rijdt (hij beseft niet dat dat voor mij hetzelfde betekent als: “Kunde nie volgen, Paki?”) en natuurlijk, last but not least, de trapjes van het Fun Park.

Honderd meter voor de ingang van het Fun Park werd besloten tot de laatste 10. Op dat moment leek Vinke de meest frisse, samen met Spatlap, die op hartslag had gereden. Acht had pijn maar was altijd mee vooraan geweest. Stunt was ook in goede doen. Hij zei wel moe te zijn maar zijn kleur was nog OK. HvS kondigde aan dat de volgende slijkstrook zijn einde zou betekenen. En ik tenslotte zat als een leeg tetrabrik te vertellen dat 10 kilometer nog juist moesten lukken maar alstublieft: geen competitie! Tot aan het startschot natuurlijk. Vinke was snel weg, pakte 10 meter en HvS drong erop aan om snel het gat te dichten voordat de vogel zou gaan vliegen. Vinke draaide als eerste af naar het Fun Park. En daar, juist achter het bochtje waren de trapjes, alwaarnaast Vinke strandde en omviel, gevolgd door HvS, die ongeveer hetzelfde deed. Ik liep de trapjes op en pakte zo waarschijnlijk een paar honderd meter. Niet-hazen plaagden de achtervolgers. Ze moesten een constante inspanning leveren om terug aan te sluiten. Dit kostigde natuurlijk krachten. Maar de inspanning (van vooral Vinke) loondigde en minder dan vijf kilometer voor het einde  zaten HvS en Vinke weer in mijn wiel. Plots waren de hellingen weg en leek Vinke in het voordeel. Er was nog wel een grellige modderstrook. Het was de modderstrook te veel voor HvS. Hij moest lossen. Even later verkrampte Vinke bij het verschieten van mijn laatste pijl. Ik kon nog een gaatje slaan om dan eindelijk hijgend de hand van, in volgorde, Vinke en HvS te schudden. De andere aankomstvolgorde is me ontgaan, waarvoor excuses.

In de kantine was er, naast verbijstering bij de ober over onze bestelling (” Zes chouffen????”), een groot verschil in goesting voor bier. Stunt had de tweede al besteld nog vooraleer Achts en mijn bier onder het streepje van 33cl was geraakt. Er was ook een hermafrodiet. Verder weet ik er niet veel meer van, totaal om zeep was ik. Thuis heb ik maar eens gemeten: 38,5°C. “Ga maar eens vroeg slapen,” zei mijn vrouw. En zo geschiedigde.

Rechts van Acht: de hermafrodiet die volgens Vinke gesplitst kan worden om dan met zichzelf te paren. Ik heb de biologisch adviseur niet horen tegenspreken.

fotoherma

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s