Ergens vond de Voorzitter nog een gaatje om in de drukke juniweekends de Bike te berijden.

Het gezelschap heette Acht, uit Borgerhout, en curieus naar Tervuren als hij was, werd de Gaystraat weer betreden.

Blauw-Rood-Groen-Rood-Blauw, maar dan zonder een Iphone-zoektocht-bij-de start zoals twee weekends geleden, bracht ons uiteindelijk op 43km.

Behalve voor Acht, want in de volle finale ging hij voor Blauw-Rood-Groen-Rood-Rood-oei-hier-ben-ik-al-geweest-Rood-Blauw. Met vijf extra kilometers als gevolg.

De tocht zelf was snel. Zoals we Tervuren kennen, ook al zijn er quasi 500 hoogtemeters.  Vermoeidheid was er dus weerom, en die vettige plas waarin Spatjas vorige keer stierf, die lag er nog steeds doch nog vettiger.

“Pijn!”, dat was duidelijk de quote van de zaterdagtocht. Want Acht sprak het woord meermaals uit.  Naar beneden en op vlakke stukken ging de 5/4-de-wieler extra snel en moest de Voorzitter meters prijs geven.

Naar boven, echter, en op technische delen, zocht kapitein Acht nog naar de juiste krachten.  In de finale, de laatste 10 genaamd, reed de Voorzitter Acht meermaals uit het vizier daardoor, maar sociaal als een Voorzitter wachtte hij tot de laatste 2 kilometer om weg te rijden. Acht riep opnieuw: “Pijn!” En uit het zicht volgde hij net voor het einde de verkeerde pijl (zie boven).

Een smakelijke Hopus, een viertal diepe levensbeschouwingen en kritische blik over de skyline van Tervuren verder, reed het tweetal weer naar de woonplaats.

Zaterdagtochten hebben toch steeds een aparte afdronk. En ik hou ervan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s