De Transtransgaumegaumaise, oftwel Groundhog Days*- 10/07 – 14/07
http://en.wikipedia.org/wiki/Groundhog_Day_(film)
http://en.wikipedia.org/wiki/Time_loop

1. De aanleidingen
– Transgaumaise 2.0, 2012 – het relaas waarvan u kan nalezen te https://docs.google.com/file/d/0BxF_KokmS5pyY0JURDMxQzhkSDg/edit. De route is nog steeds hetzelfde, dus hieronder geen beschrijving van wat er allemaal te zien is – Stunts laatste woorden onderaan vatten goed samen.
– ABVV Chanly, alwaar Acht poneerde de Transgaumaise nog eens te willen rijden, en Paki aansloot (en Vincke ergens lag)
– Mailverkeer betreffende datum onthulde dat Paki 11 & 12 juli meekon, Stunt 13 & 14, en dat Acht die vier dagen niks anders qua verplichtingen had buiten moe worden, Orval drinken en Vincke de Transmeister eren door twee maal in diens voetsporen te transen.

2. Woensdag 10 juli

Paki en Acht vertrekken op de vooravond van onze Nationalistische Vendeldag naar het verre Virton, om zich daar in de Nederlandse koloniecamping “Colline des Rabais” te nestelen in een zogenaamde trekkershut. Deze trekkershut blijkt op exact dezelfde vierkante meter te staan als waar vorig jaar Pé, Veur, Vincke, Stunt & Acht een luchtmatras deelden, in een klammig tentje toendertijd. Wellicht zagen Jitske en Jaap van de koloniecamping goud in het kortstondige en weinig luxueuze verblijf der Bruulbikers toen, want nu wordt hun toenmalig kampeerplaatske dus permament ingenomen door 2 driehoekvormige driehoeken, alwaar 3 matrassen, 1 tafel en 3 stoelen in woonden, te verhuren aan trekkers, fietsers en de combinatie ervan.

Er werd reikhalzend uitgekeken naar de mogelijke aanwezigheid van de Down-syndromoïde vriend van vorig jaar, die ons toen non-stop verblijdde met halsbrekenderwijs te trottinetten van de berg, te jumpen met die trottinette en het woord ‘trottinette’ te zeggen en dat alles in een oneindige time-loop. Meneer M., zoals we hem respectshalve zullen noemen, bleek echter niet op de afspraak. Jammer, maar niet getreurd. Er was nog altijd een chloorbad, een zonovergoten camping vol smeltende kaaswezens, het overheerlijke frituur onderaan de berg met de zeer rijkelijk van poten, oren en heuvels voorziene personeel en dito mitrailletten en andere snacks, de onovertroffen horeca van Virton-centrum, waar je Orval kan nuttigen tussen de vrouwen die zichzelf lamdrinken om een weekendje huiselijk geweld te kunnen trotseren/stimuleren, en de trekPad met daarop Carcassonne. Dit laatste werd beoefend in de voorhof van de camping, met als soundtrack de familie-Flodder-spreek-uitingen die we van deze camping nog zouden gewend raken. Om u een sfeerbeeld te scheppen – de check-in eerder die vooravond startte als volgt: 

  • Acht (in het Vlaams) : “Goeiendag, ik had via mail gereserveerd, op naam van Achten”
  • Receptiewezen (in het Nederfrands) : “Euh, boozjoer, voezevee resevee ?”
  • Acht “Inderdaad, een trekkershut graag, voor twee maal een nacht”
  • Receptiedier “Euh, je … euh… (terzijde:) Jaaaaaaap, hoe zeg je trekkershut in het Frans ?!”
  • Acht “Ik spreek Nederlands”
  • Receptie “Oh ! U bent Belg !!!”

Etcetera. Er werd gelachen, gegeten, gepopeld en wat geslapen. Die nacht werd Acht gedomineerd door een droom die erover ging dat een Nederlands doctoraalstudent in de Ardennen op rondreis was, op zoek naar een mythisch bier dat zo giftig sterk was dat al wie er zelf maar 1 slok van dronk onmiddellijk stierf van zattigheid. Het bleek ook een geel/zwart gestreept bier, met laagjes geel bier en zwart schuin afgewisseld. Paki & Acht hielpen de doctoraalstudent op zijn zoektocht, vonden het bier, dronken er een paar flessen van en gingen toen verder slapen. Echt waar.

3. Donderdag 11 juli

Na een rustige en relatief trekvrije nacht, werd er opgestaan, ingepakt, wat getechnischt en een plan voor de dag gemaakt – we gingen beginnen met een gele bepijlde lokale lus van 30 kilometer, alvorens de Transgaumaise (TG) zelf naar Orval aan te vatten. Ontbijt werd gehaald in een soort Panos in de buurt, in de vorm van een Paté Gaumais (een vleestaart) en andere items. Tijdens ons ontbijt kwamen er twee wezens binnen, samen goed voor een kilo of 300, gekleed op rode houten klompen en zich voortverplaatsend in een camionette met een gele nummerplaat. Bij ingang der horecazaak bestelden ze als volgt: “Euh… Ja… Euh… (wijzend) Zwei … euh.. Braune … euh … Broden… Sivoeplej.” De verstomming der inboorlingen zinderde nog uren na, maar toen waren Paki en Acht al lang op pad op de 30 km die zich rond Virton slingert en over het algemeen grellig was. Na 30 km werd er besloten dat we veel te veel gerief op onze rug hadden, dropten we nog wat spul in de auto en begonnen toen aan de TG zelve. Hoe die TG is, leest u in bovenstaande link, of beter nog: ervaart u zelf best eens aan den lijve. Paki vatte samen: gevarieerd, blij, veel op reis gevoeld, content van (en een paar saaie stukken) – dat laatste hebt ge met wandelroutes, en dat werd bij passage twee, twee dagen later geremedieerd. 

Lunch (Orval & spaghetti) werd gegeten in Torgny, op het Zuidelijkste terras van België in de knallende zon, en toen volgden er nog 60 kilometer tot Orval. De laatste tien was vreemd – Acht was al redelijk op na zijn langste fietstocht ooit, en een ijzersterke en kennelijk onvermoeibare Paki vlamde zo gezwind van hem weg, dat hij wegens een omsnijding Acht in de laatste twee nog eens voorbijstak. Samen werd dan uitgebold naar de logies voor de nacht, het leegstaand kasteel van Jean-Louis en zijn wankelende eega. Hier werd een maaltijd van meloen, hesp, steak archiduc met kroketten en coupe bresilienne gegeten, content geweest en dan in coma gegaan. 

107 kilometer, 1950 hoogtemeters.

4. Vrijdag 12 juli

Als twee kreupelen kreupelden we de volgende dag weer op de fiets, voor de resterende 75 kilometers van de TG terug naar Virton. De dag was prachtig, incidentloos, en er werd geknald dat het een lieve lust had, zodat we om 15 u alweer in Flodderland stonden en Paki uiting kon geven aan hoe voldaan (en precies toch niet zo moe, getuige zijn niet-aflatende geknal, ook bergop) hij bleek na twee dagen perfect fietsverlof. Wel jammer van het iets te hoge percentage asfeur op dag 2, en toen viel de frank dat we zonder Transmeister Vincke een prachtextensie rond de Semois niet gemaakt hadden en vorig jaar wel. Vincke werd gemist, maar wilde niet gestoord worden, want was ‘aan het werken’.

Acht was er voorts in geslaagd om een megacrash te maken, mede dankzij een zonnebril die Paki had gevonden en strategischerwijs aan Acht gaf – want die zonnebril verduisterde alles zodra je een bos inreed, en vooral bergaf, in die mate dat Acht door een diepe modderzomp gecombineerd met een voorremming herleid werd tot een stapeltje fietser, en die avond op zoek kon naar een Ostheopaat – hij was de voorbije weken al een paar keer behandeld aan een verschoven rib, en die was nu weer op wandel gegaan. Nadat afscheid werd genomen van de onvermoeibare en contente Paki, werd een ostheopaat gevonden, pal naast de camping zelfs, en die behandelde Acht op zeer excentrieke wijze (“u bent als een verfrommeld stuk papier, ik zal het strijkijzer zijn”). 

Een klein comaligje later, arriveerde Stunt al stuiterend op de camping. Een half uur eerder had Acht immers uit zijn ooghoek een schim zien voorbij trottinetten die verdacht veel op Meneer M. leek, en warempel, hij had het zelfs heel de tijd over trottinetten ! Het was inderdaad Meneer M. zelve. De Voorzitter werd gewaarschuwd, en die beloofde direct af te komen. En Stunts geluk kon ook niet op, al dat moois te camping aanschouwend. Meneer M en zijn mentale leeftijdsgenoten werden die vooravond namelijk onderhouden door een duo kinderanimatoren, die hen dansjes en vuile manieren leerden. Er werd ge-Orvald en naar gekeken, en toen afgezakt naar centrum Virton, waar een pizzeria helemaal in het teken staat van Keith Richards, wellicht omdat, als de uitbater foto’s van zijn absurd welgevormd vrouwelijk & barely legal personeelslid aan de muur zou hangen in plaats van portretten van Keith Richards, hij van vuile manieren beschuldigd zou kunnen worden, mochten er Virtonezen zijn die daar problemen mee zouden hebben. De pizza’s smaakten wonderlijk, zo rond waren ze, en rijk gevuld en sappig ! Ook de Orval vloeide weelderend.

Dan werd er naar de camping teruggekeerd, zat maar voldaan, alwaar de Flodders onderling pogingen tot gesprekken aangingen. Een van hen legde aan zijn achtjarige zoon uit hoe je een “fust” moest vervangen, en dat je met zo’n fustje Jupiler toch wel een dag zoet bent, als je het alleen moet opdrinken. Een andere Flodder vertelde zijn aanhoorders dat hij wel graag dat gezelschapsspel speelde, de Kolonisten van Catalonië. Hij nomineerde zich aldus tot externe quotequoter van de week.

85 km

5. Zaterdag 13 juli

Groundhog Day 1 – zie 11 juli. We besloten echter vandaag slechts 75 kilometer te rijden, Acht had toch een beetje zware benen, terwijl Stunt precies toch graag 100+ km gedaan had. 75 kilometer later, in de tuin bij Jean-Louis en zijn vrouw sprak een ultraviolette Stunt dat het precies toch genoeg was geweest, die 75. 

De eerste 25 werd gevlamd door Stunt, Acht deed het op aanraden van zijn hartslagmeter wat gematigder aan, vooral bergop dan.

Te Torgny werd Orval gegeten en steak gedronken, en bleek meneer de Ostheopaat daar ook te zitten. Op dat moment lazen we op facebook dat de Voorzitter aan het winkelen was in de Albert Heijn van Hoboken, en we waren intens jaloers. Het was immers maar een 35 graden op ons terras en we hadden nog maar een 50 kilometer voor de boeg. Die werd weer aan een ijltempo getrokken door afwisselend Stunt (bergop) en Acht (bergaf). Er werd gemijmerd over hoe content er wel niet van werd geweest, en hoe mooi het licht hier was, en hoe de vruchtbare bodem met goede potgrond tot uitstekende vrouwen en dito uitsteeksel leidde. Ook de gps van Acht was content, die regisseerde een recordsnelheid van 188 km/u, bergop. (Pé, een ietwat goede gps die zoiets kan, kost een kleine 400 euro.)

Toen was het tijd voor de laatste 10°, van aan de Basiliek van Avioth, omhoog de Orvaalse bossen in. Bij Stunt was het vat echter zo goed als af, en bij de eerste beklimming kon Acht zijn Achtentwintig niet meer beheersen en stoof hij weg, om 5 kilometer verder met een platte band (TUBELESS !! EN TOCH PLAT !!) te stranden. Stunt arriveerde enkele minuten later bij de bocht des onheils, samen werd er getechnischt, en de laatste vijf werden gebroederlijk en dorstig afgelegd. Zo af als Stunt zijn vat gereden had, zo vol was het vat Orval Vert dat exclusief in de brasserie naast de brouwerij verkocht werd. Een paar uur later was het vat iets verder af, lagen Stunt en Acht in den hof bij Jean-Louis terwijl diens zwalpende eega kookte. Stunt gaf een uitleg over bier, en meer bepaald het volgende: “Gist is als iedereen: da wilt poepen”. Hij verdient hiermee een quotering als interne quotequoter van de week.

De maaltijd betrof wederom meloen, hesp, steak archiduc met kroketten en coupe bresilienne. Er werd gegeten, gedronken, geschaakt, content geweest en dan in coma gegaan. 

75 km

5. Zondag 14 juli

Toertocht Orval ! Startplaats op 50 meter van ons bed ! Inschrijven ! Geen kat ! Route plannen ! Knallen !

Prachtig parcours, met allemaal zeer grellige luskes van aan de TG zelve, zodat inkorten en snijden steeds mogelijk was voor de inboorlingen, voor wie een toertochten blijkbaar een familieuitstap is. Veel niet-hazen en kinder-niet-hazen dus, maar de sfeer was goed, de benen popelend en de track grellig, met een 150 hoogtemeters per 5 kilometer. Na 25 kilometer keerde de track terug naar Orval en verlieten we de toertocht, richting Florenville. Daar kochten we een topokaart, en gingen op zoek naar de mythische bossen die hoog boven de Semoiskronkels uittorenen. Ze werden gevonden, er werd genavigeerd dat het een lieve lust was – en de bossen die we zo doorkruisten vormden een der hoogtepunten (ook letterlijk) van de vierdaagse. Grellig en verslavend, en dat vond ook Acht’s telefoon, die besloot daar ergens uit zijn rugzak te springen. Een uur later werd de vermiste trekPhone opgemerkt, Stunt belde ernaar, en we kregen een Brusselstalige toeriste aan de lijn die toevallig in het bos was gaan wandelen en de foon had gevonden en ons kon terugbezorgen op de brug van Chiny, 10 kilometer terug. Teruggefietst, naar de bewuste brug, een uur Orval gedronken, foon teruggekregen, door het bos terug naar ons laatste punt (Grounddog Hours) en dan kon de prachtige laatste 25 beginnen. Glooiende knalbossen afgewisseld met vertikale 3D – een perfecte climax na meer dan 300 kilometer aanrij. De bossen van Chiny hadden echter hun tol geëist, en de laatste 10 werden herleid tot het klimmeke naar de camping, waar Acht enkele seconden voor Stunt de parking op kon stuiken. Totale leegloop, maar zo content.

Acht ging naar de bar van de camping, en vroeg “Goeiendag. Hebben jullie terug Orval ?” (want die hadden we twee dagen eerder allemaal opgedronken)

Campingwezen : “Euh ? Trugorvaal ? Wat is dat ?”
Acht “Nee, ik bedoel: hebben. jullie. terug. Orval.”
Camping “Orval ? Is dat een bier dan ?”
Echt waar.

95 kilometer

We waren terug thuis. Meneer M. speelde verstoppertje (getuige enkele zoekplaten hieronder), de kinderdisco ging weer aan, de Trugorvaal vloeide rijkelijk, en ook Stunt’s Nonkel Herman maakte nog even zijn opwachting.

Het waren dagen om in te kaderen. Stunt verwoordde het als volgt : “Dit zou jaarlijks verplicht moeten zijn voor alle bikers.” Puntje !!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s