Zaterdag was het internationale vrouwendag. We zijn dan maar niet gaan fietsen. Maar zondag was het

De dag van de verloren tet

En dat leek ons wel de moeite. Verzamelen dus in Bertem, waar we een groot aantal tetten zouden voorgeschoteld krijgen. Het ging stevig op en af met 4 vlijtige klimmers en 4 vlotte dalers. Opvallendste klimmer was Spatlap die telkens bij de twee eersten boven kwam. Met een delegatie bestaande uit Vinke, Acht en Paki wil dat toch iets zeggen. Acht had alweer veel kilometers gereden doorheen de week. Dat werpt stilaan vruchten af want na 65km kwam hij quasi uitgerust aan de aankomst. Hij had ook wijselijk z’n omslagpunt vermeden en zich in de achterhoede genesteld. Ook Vinke en Paki kwamen daar af en toe eens kijken. Spat niet, die verkeert in een bloedvorm. Maar zou die bloedvorm volstaan om eindelijk nog eens een overwinning op z’n peurmares te schrijven? Daar zouden de laatste 10km over beslissen natuurlijk. Paki bepaalde aanvankelijk het tempo, aangezien er eerst twee hellingen moesten overwonnen worden. Spat was nooit ver achter en samen losten ze elkaar af om een flink gat te slaan op de chef-kok. Toch werden er nog krachten gespaard want we waren tenslotte in Bertem, er zou nog een flinke tet volgen waarop wellicht de beslissing zou vallen. Vinke zag op die manier de kans om, met een fenomenale inspanning, het gat weer dicht te rijden. En plots was daar…geen tet! Plots was daar de aankomst. We slalomden tussen andere bikers en geparkeerde auto’s om te kunnen winnen. Uiteindelijk was het Vinke die alsnog als eerste de poort doorreed. Zo’n chaotische aankomst is vaak gevaarlijk en frustrerend. Vinke was daarom ook zo galant om zijn overwinning om te zetten naar een gelijke stand. De ijzeren keizer heeft een zachte pit! Daarom: biker van de dag van de verloren tet. Maar het was niet allen de dag van de verloren tet. Het was ook

De dag van de vleesetende vlieg

En dat leek ons wel de moeite. Zeker toen Vinke ons vertelde dat deze vliegen speciaal uit Nieuw-Zeeland van een verlaten strand naar hier komen. Om vervolgens hier open wonden te vreten in onze blote benen. Van die ontblote benen hadden wij echter geen spijt. Het weer was van Nieuw-Zeelandse kwaliteit. Onder een stralende zon een Omer kunnen drinken is de hemel. Er werd nog wat gebabbeld, vooral over fietsen maar niet over

Het taboe van de verschroeide zaadleiders

Dat taboe was eerder al ter sprake gekomen. Het drukte enigzins het tempo en ook wel een beetje de sfeer. Stilletjes kreunde iemand “aauw”. Er werd wel gebabbeld over het taboe van de keurfeur: Achter brommertjes rijden, liefst met een mannelijke boekhouder erop. Langs het kaneur rijden met een mountainbiker in het wiel. Interessant zeg! Gelukkig moet ik daar geen verslag over schrijven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s