Deelnemers groen-zwart-deel rood: Vader Stunt en zoon Simon, the New Monneke/20km

Deelnemers kaneuraanrij-rood-groen-blauw: Vincke/72km

Deelnemers kaneuraanrij-rood-groen-blauw-kaneurafrij: Paki/104km, Schriele/94km

Deelnemers kaneuraanrij-rood-groen-blauw-Wechelafrij: HvS/82km

Deelnemers rood-groen-blauw: Voorzitter/49km

Verslag Stunt-Simon

Gast Simon tijdens de heenrit: ‘ik vind dit keispannend. En gij?’
Gast Simon tijdens de eerste 15 km: ‘jippie, jiiheee, waauuuw, cooool!’
Gast Simon tijdens de daaropvolgende kilometers: ‘…’
Gast Simon tijdens de terugrit: ‘zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz’.
Gast Simon, 4 uur na de tocht: ‘gaan we morgen terug?’
Geschatte stats: groen+zwart+deel rood: 20 km. 2 bananen, 40 letterkoekjes.
Wordt vervolgd!

Verslag Vadertocht

Ik ontmoette, na enige vertraging, mijn aangereden collegabikers aan de parking der Bloso Hertals. De zon had zich door de mist gemurwd en het werd prima bikeweer. Het half uur wachten op medebikers loonde uiteindelijk: de voorzitter kon het niet verdragen dat de eerste kilometers van de rode lus op asfeur zaten en ging alvast offroad alternatieven zoeken. In zijn kielzog werden de eerste singletracks daarna ingeknald.  Eens op de route werd het al snel duidelijk: Vincke en Paki waren al goe warm gereden op de kaneuren. Het tempo ging naar de 24-25km/u gemiddeld op de toch bochtige, heuvelige singletracks.  Voorzitter moest uit zijn pijp komen, HvS kon goed aanpikken, Schriele kreeg pijn (na al dat kaneuren) in de achterhoede.  Ook geen onbelangrijke vaststelling: Bloso Herentals is niet meer wat het geweest is. Omdat er stukken van de groene lus plots afgesloten werden, gingen we zelf op zoeken naar uitdagende extensies. En dat lukte aardig. Gevolg: extra genot en extra hard knallen! Ter hoogte van de Ringlandachtige tunneloverkapping gingen we wat energierepen steken en wat mijmeren over wat wij allemaal wel gemist hebben door niet mee te rijden in Zuid-Afrika. Uiteindelijk was de conclusie: hier zijn toch ook wel veel singletracks en hier rijden we ook 24km/u gemiddeld. Ha! En dat zo dicht bij huis. (en zo konden we even stoppen met mijmeren). Knallen dan maar weer. Schriele verdween meer en meer uit zicht, Voorzitter ging even door op zijn energierepen, Vincke begon de zware benen toch wat te voelen (na zo’n goei 70km knallen). Paki toonde weinig energieverlies. In de laatste tien zag ik ze Paki, Vincke en HvS vlot van mij wegrijden. Mij restte enkel nog lichaamspijn door de benige wortels en venijnige putten in het parcours.

Bij aankomst aan de taveerne zag ik de drie heren, zoals immer, een debat voeren over wie de beste was, wie wel of niet had moeten of zou kunnen hebben winnen, fantastische toch altijd. Ik noem ze de “Volgende Vijf”. Dat zijn de vijf minuten die volgen na de Laatste 10 en waar alle andere gesprekonderwerpen, zoals “Welk bier is hier van ’t vat?” ter zijde worden gelegd. Tot een veel te hard gerimpelde uitgeputte barvrouw (die het bier zelfs niet van de plateaus neemt) de tafel komt begroeten. Daarna volgden nog: veel zon, lekkere tripel westmalle en een überpaki bij Paki zelve in het afrijden langs de kaneur. “Ik leer dat toch écht NOOIT hé?!”, sprak de man nog tijdens de tocht.

Schriele achteraf over het afrijden met Paki:
Paki dood. Toevallige  beveurrung nog in Oelegem door vrouwe Schriele. Paki zag een neergedaalde engel met de hoorn des overvloeds aan boef. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s