Bruulbikers.

Het was speciale dag gisteren. Wij, als mountainbikevrienden, dragen het sociale biken hoog in het vaandel. Het a-sociaal asfeurfietsen vierde gisteren echter een hoogdag. De Nieuwe Vlaamse Asfeurvrienden verzamelden zich massaal aan de stembureaus, waardoor de voorzitter een half uur moest aanschuiven tussen lokale Deurnenaars die zich druk maakten over “die bruinen die het hier gaan overpakken”. Het was geen goede start van de dag.

Met enige vertraging dus, reed ik met Stunt aan richting Schoten, het volgende mekka van de Nieuwe Vlaamse Asfeurvrienden. Daar stond Paki ons op te wachten. Er werd gelachen met het Safari-shirt dat ik droeg. Mogelijks terecht. Paki toonde ons enkele off-road passages in het Merksemse waarna we pijlsnel naar Mariaburg fietsten.  Onderweg passeerden we tal van affiches van de Asfeurvrienden, te noemen Frau Homans en Herr Weber, sommige met Duitse snor betekend. Ook het mekka van asfeurbroer Herr Jamboom was nabij.

Bij de bakker in Mariaburg waren ze nochtans vriendelijk. 33% van de rijsttaarten waren al wel verkocht. De locatie nabij het stembureau zat daar voor iets tussen, vermoedden we. Brambilla en Herr Weultz hadden hun kat gesms’t, dus Vincke, Stunt, Paki en ik gingen van start voor de offroad-single-lus van 33km doorheen de heiden. Nog niet veel singletracks achter de kiezen, knalde Paki al op een boomstronk, die 33% boven de grond uitstak.  Ongeveer 33% van zijn lip, zijn helm en zijn voorhoofd was beschadigd. Maar we fietsen gewoon verder, sprak hij. En tegen wat voor een tempo, ahum!

Onze helden van de Nieuwe Vlaamse Asfeurvrienden hadden in de heide nog niet veel asfeur kunnen leggen. Het was er een waar Groen feest met veel zuurstof en bomen en zon. Zon die Stunt snel magura deed kleuren. Hij moest halverwege wat afstand geven.  Na de beveurrung, op de berg die ooit de Voorzitter bebouwd zal worden wars van alle politiek, startte de laatste singlekilometers.

In die finale gingen Vincke en Paki voluit langs het antitankkaneur. Een kaneur dat de Nieuwe Vlaamse Asfeurvrienden tijdens de oorlog heeft tegen gehouden om nog asfeur te leggen in groene zones. Daar namen Vincke en ik afscheid van Paki en Stunt die terug richting de verstedelijkte agglomeratie zouden fietsen. De Safarishirt werd overhandigd aan de biker van de week: Paki. Vincke en ik volgden de antitank tot in Halle om daar aan te pikken op hét Bruulfamilie-event: in de tuin van Panini dwarrelden onze vrouwen en kinderen rond onder de grote Groene bomen. Voor de deur van Panini had de alliantie net nieuwe asfeur gelegd. Onze kinderen besloten dan ook tijdens de wandeling zo veel mogelijk in de zandbermen te wandelen wars van alle asfeur. Onze toekomst ziet er sociaal uit.

Na het wandelen schoven we nog aan bij het spaghettibuffet van Oxfam, georganiseerd door Kön, die vooral wilde wandelen! De bruulkinderen sprongen op het springkasteel of gingen diep in een voetbalmatch. En wij aten en drinken en vierden. Immers, sociaal biken ver weg van de asfeur zal altijd mogelijk blijven: de Ardennen, Hongarije en het Zwartewoud hebben naar ’t schijnt betere resultaten. Zowel op het vlak van luchtkwaliteit als op politiek vlak! Dus de geplande zomer- en najaarsmissies zullen onze longen,  vriendschap en het sociaal biken deugd doen!

Tot weldra!

De voorzitter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s