Ook dit jaar staken enkele Bruulbikers de landsgrenzen over ter ontdekking van nieuwe bergen en dalen om te zweten als nooit te voren. Land der uitstek was dit jaar: Frankrijk en meer gedepartementeerd: de Auvergne. Zes jaar geleden stonden we ook al aan de voet van enkele serieuze Auvergne-tetten, toen nog met een aantal kleine koters aan ons been. Dit jaar zagen we andere delen van de Auvergne: de vallei van de Allier maakte ons leven gedurende een week mooier dan ooit.Naast al het familiegeknuffel, zwembadgeploeter en speelplezier, mochten de papa’s-Bruulbikers ook drie keer hun bikeoutfit aantrekken.

Tocht 1 | Zondag | Les Crêtes Du Dragon
Deelnemers: iedereen behalve Panini (“te weinig conditie”) en Acht (“teveel pijn”).
Kilometers: 30 – Hoogtemeters: 750
Vanuit de vakantiewoning (op 700 meter boven de zeespiegel) was starten met een afdaling en eindigen met een klim te verwachten. Zo geschiedde ook: onder een straffe zon gingen we neer in de eerste vallei en zagen onmiddellijk het landschap rondom. Dit beloofde pittig te worden. Na 2 kilometer afdalen ging het dan ook knal omhoog aan 20-25%. Het was een stenig steil pad waar menig deelnemer al eens moest voet aan grond zetten. Al snel werd het kaf van het koren gescheiden: Vincke, Pé en Hans reden team B met Stunt, Veur en Spat uit het zicht. Stunt kleurde na deze helling reeds magura 9.0 alsook de Voorzitter hing half spauwend boven zijn stuur. De franse broden bevatten weinig voedingstoffen, zo concludeerde men.  En na alweer een volgende helling werd op kilometer 7 of 8 al een handvol repen genuttigd door de Voorzitter. Stunt kleurde magura 10.4. Deel twee van de tocht was iets rustiger. Daarna werd bij het zien van een nieuwe vallei gevraagd een extensie te maken. Zo geschiedde, al bunkerend langs velden en bossen naar beneden (de weg was weg), daarna volgende opnieuw een steile klim tot op de top. ’t Zal wel goed zijn zo, werd geconcludeerd. Zwemmen!, werd geroepen. In de finale (“laatste 2”), ging team A knallen en wie er won weet ik eigenlijk niet wat mijn kop stak al in het zwembad.

Tocht 2 | Dinsdag | Met Olivier de Gids op en af de Gorges d’Allier
Deelnemers: Olivier de Gids (ook genaamd Dixi en Danilov) en iedereen behalve Panini (“te weinig conditie”) en Acht (“teveel pijn”).
Kilometers: 60 – Hoogtemeters: 1500?
Vandaag nam Olivier de Gids ons op sleeptouw door zijn Gorges d’Allier. Vanuit de woning opnieuw ging het gedurende 60 kilometer op en af de vallei van de Allier. Steeds weer hetzelfde patroon: een klimmetje waarbij serieus moest worden doorgebeten, daarna wat glooiend langs de flank van de berg en dan vaak (zeer) steil naar beneden naar de vallei. Afhankelijk van het type parcours (klimmen, glooien, dalen) en de bijhorende ondergrond kwamen steeds weer andere bikers vooraan rijden – ieder zijn eigen discipline, zo blijkt. Opvallende twijfels toch bij Pé in de steile technische afdalingen, anderzijds flierefluitend op de meeste klims. Olivier de Gids bleek dan weer heer en meester op de rotsen, maar kon verder weinig laten zien. Het was duidelijk vanaf de eerste kilometers dat de Gids in mindere conditie was (althans vergeleken met de Bruulbikers). Net als Danilov in Slovenië, moest ook deze gids in de laatste kilometers de Bruulbikers laten rijden met een duidelijk vermoeid gezicht. Achteraf was hij wel zeer dankbaar voor deze “sportieve uitdaging”. Halverwege de tocht werd uitgebreid in de frieten gevlogen, in het gezellige bijzijn van Acht, Achtvrouw, Panini alsook een smakelijke serveuze. Na de maaltijd werd weer, met enig zuchten, verder gereden tot daar plots een stenige afdaling was waarbij Vincke de carbon nog eens liet kraken. Doeme hé, werd geroepen. Manneke ongedeerd, maar fiets jammer genoeg niet meer bruikbaar. De man koos dan ook de korte, maar steile weg huiswaarts te nemen over asfeur, de rest reed nog blokje rond de berg maar moest ook dan op de pedalen voor de slotklim. In “de laatste 2” werd door de Voorzitter nog naarstig gedemarreerd maar door verwarring met onbekende wegen werd finaal besloten toch maar hand in hand over de finish te rijden. Prachtige tocht, de mooiste van het jaar vermoedelijk, bloedheet maar ook bloedmooi.

Tocht 3 | Vrijdag | Langs Bergen en Koeien
Deelnemers: iedereen behalve Panini (“te weinig conditie”) en Acht (“teveel pijn”).
Kilometers: 20 – Hoogtemeters: 550
Om af te sluiten nog een heerlijk tochtje door het glooiende gebergte van de Auvergne. Vincke kon gebruik maken van de fiets van Acht, waarvoor dank. We kwamen ook een aantal singletracks tegen in tegenovergestelde richting van de Olivier-tocht. Ook omgekeerd waren het zeer fijne tracks. De temperaturen waren echter nog hoger dan tocht 2 en magura kende geen grenzen meer. Het bleef echter genieten van elke meter. In de laatste kilometers zat er eerst een fijne afdaling waardoor Stunt en Voorzitter konden afstand nemen, maar dan kwam uiteraard de slotklim weer, steil en zeer lang dit keer en Pé moest van héél ver komen om Vincke en HvS er af te rijden. Iedereen ging tot het uiterste en gezichten spraken boekdelen bij aankomst. Maar daar was dat zwembad en de verdiende verkoeling die ons bloed opnieuw deed vloeien in de aderen. Daarvoor doen we het. Het nagenieten duurt dan ook tot op de dag der vandaag.

Merci voor jullie bikegezelschap, helden van de Auvergne!

Advertenties

Een gedachte over “Bruulbikers | Auvergne 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s