Die ochtend in de auto:
Droes:“Je tovert en je tovert goed, maar het is er niet. Je maakt me niet gelukkig Jezus.”

Jezus: “Droes, lach naar mij.”

Droes: “Ik kan niet, Jezus. Ik lach het best vanzelf.”

Jezus: “Zo was ik op een keer in Lachland. Daar lachten ze zich al eeuwen te barsten. Dat was niet mooi meer om zien. Overal gebarsten mensen.”

Aangekomen in Villers-la-Ville werden een reeks grote blinkende fietsen bovengehaald. De start was omhoog en snel en lekker. Alles rolde en draaide, fietsen en fietsers begrepen elkaar. Iedereen ging opzij voor deze vier helden. Arme drommels met kleine fietsen sukkelden bergen op, zwetend en kreunend, terwijl de vier bruinhemden lekker roken en elegant over de modder zweefden. Boshyacinten bogen zich bewonderend naar ons toe, en hun kleurenpallet werd nog feller in het licht van onze kracht en souplesse.

Zoveel glorie kon niet zonder een feestmaal. De organisatoren hadden een 25 meter lange tafel voorzien met daarop aperitief, soep, pasta en vele nagerechten. We laafden onze dorst en nuttigden de spijzen, terwijl we glunderend genoten van onze triomf. Jezus werd alvast beloond met het safarishirt voor zijn grote verdiensten tijdens deze eerste 12 km. Nog 41 km te gaan.

Het landschap bleef ondertussen maar op en neer slingeren. Er waren weinig momenten waarop er niet geklimd of gedaald werd. Pé bleef opvallend in de achtergrond en bij tussenstops gaf hij zeer gefragmenteerde informatie over zijn nieuwe fiets en over Transpyr.

Onze aandacht werd plots getrokken door een betonnen bunkerhuis. We riepen iets naar de eigenaar, die ons vervolgens meenam om de achterkant van zijn 400 m2 optrek te laten zien. Foto’s zeggen meer, check http://aabe.be/projects/1033-hifi. Volgend jaar zijn we opnieuw welkom. Bruulbikersweekend?

Het was intussen stilaan welletjes geweest voor ondergetekende. Het landschap gaf geen tekenenen van vervlakking en het feestmaal was uitgewerkt. Droes deed iets met zijn zadel en reed plots twee keer zo snel. Stunt gaf geen tekenen van verzwakking en ook Pé dook plots terug op uit de achtergrond.

Bij aanvang van de laatste tien vloog Droes de eerste berg op met Pé in zijn kielzog, Stunt klampte aan. Voor Jezus begon een lijdensweg zonder weerga: benen als bevende palen van pudding, schimmen van overleden familieleden, die shit. Intussen voltrok zich de eindstrijd tussen Droes en Pé. Op een steile drietrapstet zette Droes zich nog een laatste keer in overdrive en liet Pé achter. Hij zou niemand meer terugzien tot aan de finish. Een primeur! Jezus zat intussen in zijn safarishirt aan de kant van de weg en probeerde andere bikers aan te klampen om eten en drinken te vragen maar kon niet meer spreken. Uiteindelijk aan de finish aangekomen, begonnen Droes, Pé en Stunt al ernstige tekenen van onderkoeling te vertonen.

Rocheforts werden geopend op de trappen van een huis langs de baan. Gulzig werd er niet gedronken, daarvoor waren we te diep gegaan. Maar het was mooi geweest, hard maar mooi.

STATISTIEK: 53km, 1000 hoogtemeters voor Jezus, Pé, Stunt, Veur

PISTEN: 1

Klik hieronder voor foto’s:

Trace d'Hez<script async src="

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s