Met prut in de ogen, op een benevelde ochtend vertrokken we opnieuw naar de Vlaams Brabante hellingen. Levende legende Paki nam nederig plaats achteraan in Veur’s automobiel. Het maakte trainee Falcon extra nerveus. Tijdens het pompen der banden werden we aangemoedigd door Guido Belcanto himself van achter zijn tuinpoort. De vraag is of dat heeft geholpen.

Toen het startschot weerklonk in de valeien van de Demer werden we verblind door de glimmende en spekgladde benen van onze tegenstanders waarvan we enkel de modder proefden die in ons gezicht achterbleef toen ze voorbij raasden. Neen, het was géén wedstrijd. Vooral Paki’s fascinatie voor deze mannenbenen leidde hem af. Hij gesticuleerde dat hij niet goed in het zadel zat. Veur rook zijn kans op een zege. Ietwat later geschiedde het onheil en kwam Paki ten val. De tracks waren té mals, modder was overal. Hij klauterde rechtop, tegen dan was Falcon aangekomen en konden ze verder.Het duurde echter niet lang toen Falcon de rest van het driekoppige team uit het oog was verloren. Vooral toen hij voor de tweede keer aan dezelfde klim begon, rook hij onraad. Toen hij voor de derde maal dezelfde stronk passeerde viel zijn vreemde munt. Hij zat gevangen in een eindeloze boslus. De achterstand gaapte als de mond van een geeuwende giraf. Na telefonisch onderhoud met Veur ging ieder op eigen tempo verder.

Het tempo in de kopgroep moet verschoeiend geweest zijn. In de steile afdalingen met spoorvorming kwam het onheil opnieuw boven water. Veur katapulteerde zichzelf door de bossen en kwam hard ten val. Het bloed gutste uit zijn niet geschoren been. Is het daarom dat profs hun benen scheren? Het was einde koers voor deze topfavoriet, de hulpdiensten veurden hem af. Het lot besliste gelukkig dat hij er geen fractuur aan overhield. Tegen dan, ongeveer een half uur later, kwam Falcon weer op te proppen, nog een beetje duizelig van het rijden in cirkels.

Hij zou het verder alleen moeten opnemen tegen de almachtige Paki. Het voelde zo’n beetje zoals David tegen Goliath. In de laatste 10 verslond Goliath David zonder verpinken, het was dan ook Goliath.

Na afloop deze stevige toer aten de heren een smakelijk bord spaghetti, onder goedkeurend oog van Niels Albert.

EINDRANKING:

Plaats 209 van de 268 gearriveerden (50km afstand): VINCENT TAVERNIERS tijd 2:59:57 en 16,7km/u gemiddeld
Plaats 217 van de 268 gearriveerden (50km afstand): FREDERICK SERAEVEN (zo!) tijd 03:01:40 en 16,5km/u gemiddeld

Niet gearriveerd: DRIES VAN HOFSTRAETEN (één van de 35 niet-gearriveerden)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s