Jep! Het jeukt en het kriebelt van de goesting. De Vercors is in zicht. Vier van de zeven pupillen namen het initiatief om de benen nog eens te testen voor het afvaren. Waren erbij:
– Spatjas. Nog het gras van graspop uit zijn neus halende.
– Stunt. Nog even de klikkers en klikschoenen checken voor zijn eerste tocht met klikpedalen.
– HvS. Nog nagenietend van zijn 100-enzoveel kilometer malen in Lille, maar goesting om ook nog eens wa bergen te trotseren.
– Veur. Nog eens zin om modder tussen de lippen te proeven.
Want modder was er wel. De eerste kilometers waren bossig en drassig. Immers er was een storm geweest met de nodige regenval en dit gaf tientallen omgewaaide bomen over de single tracks afgewisseld met zompige passages kuithoge modder. Een ware survivalmissie. Na tien kilometer waren we al serieus choco. En werd er al om Chimay gesmeekt.
Ook opvallend weinig deelnemers. Quasi meer bevoorradingen dan deelnemers. Bij de tweede bevoorrading sprak een Waal in Wilmots-nederlands over het aantal deelnemers; hij had er ongeveer twintig geteld. Raar, want het is een toptocht met een héél afwisselend parcours (bos, technisch, weide, modder, kasseien, afdalingen, single tracks, enz.). De regio was ons bekend: we roken Lasne als het ware.
En wat gezegd over onze conditie? HvS piekte wederom, hij knalde elke berg op als was het een afdaling. Veur volgde maar kon hem nooit inhalen. Hij kreunde. Stunt, met klikpedalen, ging goed mee en zat steeds in het kielzog. Magura uiteraard. Spatjas ondervond last van iets te weinig conditie en training – laatste weken niet veel hellingen gezien. Desondanks was hij zelden ver achter: hij knokte en genoot alsnog met volle teugen. “Dit is toch altijd het schoonste moment van de week.” besloot hij tijdens de après bike.
Qua laatste tien: enige verwarring doordat Veur een pijl gemist had en plots achtervolgde. HvS en Stunt dachten dat hij ontsnapt was en gingen dan uiteindelijk ook maar voluit. Bij de derde beveurrung (de derde!) toch even wat telefoontjes. De laatste vijf kilometer werd er dan samen nog wel wat gevlamd, maar HvS was bij de eerste klim al ver uit het zicht. Het beest.
De après bike: chimay blauw. Dank u. “Leffe” was doorstreept op de menukaart. Dank u. Slechts een handvol aanwezigen, de rest waren organisatoren. Als was het een tocht speciaal voor ons georganiseerd. Zeeën van geluk. Dank u. Dank u. Baisy-Thy. Tot volgend jaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s