TT Oostmalle, gereden door Bressie, Schriel-ex en Stunt, bleek een hel. Noem het een ramp, een calvaire, een voorgeborchte zoals enkel Dante die in zijn stoutste dromen durfde beschrijven.

Waarom, vraagt u zichzelf waarschijnlijk af (indien niet, wat doet u hier)?

Nee, niet vanwege het mooie weer, dat flarden regen bood temidden van heerlijk zomerse temperaturen.

Niet vanwege de geringe opkomst, die de afwezigheid der niet-hazen en in-de-weg-rijdende-taffelaars tot 0 herleidde.

Niet vanwege de puike bepijling, die rozerood op ons afknalde doorheen het groen en bruin dat ons omringde.

Ook niet vanwege de tocht zelf, die, alhoewel klassiek, toch een heleboel mooie en minder mooie singletracks bood, die voor gezwind vertier en plezier zorgden.

En al evenmin vanwege het gezelschap, dat snoeihard het beste van zichzelf gaf en een gemiddelde van meer dan 23 km per uur haalde.

Neen. Het venijn van deze tocht zat in de staart, toen er door ons drietal besloten werd tot het nuttigen van – hoe kan het ook anders – de enige tripel die naam waardig: de Westmalle, vanuit de op een boogscheut, of in ons jargon, een laatste 10, gelegen abdij.

Een oplettend oog had het waarschijnlijk bemerkt, maar wij waren te verhit – en daar wrong nu net het schoentje: evenzo was het gesteld met het edele vocht dat ons werd aangereikt. Hel en verdoemenis, inderdaad: de tripel was niet gekoeld. En een niet gekoelde tripel in zomerse temperaturen is letterlijk een afdaling naar de diepste diepten die de duivel ons te bieden heeft.

De moraal van ons drietal zakte pijlsnel. Er kwamen verhalen boven van kapotte knieën, en er werden kousenvoeten in sandalen gespot. Van vaders en schoonvaders, nota bene. De kelk moest echter tot de bodem geledigd, zoals het hoort met edel vocht: niemand waagt het om een Westmalle tripel niet op te drinken. Heiligschennis (en een gegarandeerde afdaling in de hel na dit leven) zou ons deel geworden zijn.

De enige verlossing bleek de Dubbel, die gelukkig wel van enige koeling had genoten. “Hemelwaarts”, sprak Bressie. Amen, knikten Stunt en bijna-bruidegom. We waren gered.

Stats: 48 km elks

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s