Resultaten & foto’s Cimes de Waimes (10/5)

Resultaten van de Cimes de Waimes Chrono dit jaar:

Positie Totale tijd Tijd/km Gemiddelde snelheid Tijd skipiste
90 km (430 deelnemers)
Hans Van de Velde 210 5:37:28 3:45 16:00 4:14
Vincet Taverniers 214 5:38:13 3:46 15:97 4:26
Peter Nuyts 298 6:08:46 4:06 14:64 4:10
Thomas Deroose 346 6:35:03 4:24 13:67 5:11
70 km (506 deelnemers)
Dries Van Hofstraeten 231 4:42:58 4:03 14:84 5:01
Kevin Smets 236 4:44:36 4:04 14:76 5:03
Steven Goedhart 269 4:54:57 4:12 14:24 4:52
Kris Achten 440 5:48:05 4:58 12:06 6:18
50 km (626 deelnemers)
Paul Storms 475 4:10:29 5:01 11:98 6:49

Filmpjes van de 9 beklimmingen der Bruulbikers op de Skipiste:
Bekijk hier

hans-pist

Fotoverslag van het familieweekend in Val d’Arimont:
klik hier

IMG_20180509_165625

 

Advertenties

Verslag Velo Veltwijckcross Bruulbikers versus Waasland (06/05)

Datum: 6 mei 2018
Kilometers: 10 ronden van 880 meter
Deelnemers: 10 (Waaslanders: 4, Bruulbikers: 4, Lokalen: 2)
Bruulbikers: De Roze, Pé, Acht, Exere
Parcours: famili-fietsevent “Velo Veltwijck” te Ekeren, organisatie Bruul vzw

Verslag:
Het was een mooie zonnige dag in mei. Vier Bruulbikers hadden het lumineuze idee opgevat om deel te nemen aan een cross in Ekeren, Velo Veltwijck. Het was de eerste editie van een soort familie-event georganiseerd door een club vrienden met een website. Ze organiseren het onder de noemer “Bruul vzw”.  We kwamen toevallig op dit event uit, net zoals vier Waaslanders van een MTB-school over ’t water. Ook enkele lokale mensen schreven zich in. Over die inschrijvingen willen we toch al wel even ons hart luchten. Daar zaten twee pippoos aan die inschrijvingstafel, die duidelijk ultieme chaos creëerden in een reeds bestaande wanorde. Gelukkig deden ze dat op een hilarisch humoristische wijze, dat al onze frustraties wegebden. Ze dronken bieren genaamd “Vonk” en “Ipa Bakkes”.  Grappig. Pé en ik proefden, en ook dat bier deed heel wat stress wegebben. Pé besloot zelfs enkele van die bieren in zijn fietshouders te steken. Echt nen typ, die Pé. Daar gaan we nog veel plezier mee hebben.

Aan de start werden de zenuwen al snel weggewoven door twee ludieke omroepers, gasten die duidelijk wat bollen hadden genomen. Bijna zoveel als die gasten van het Waasland. Ene had er zelfs geschoren benen. De Roze had speciaal zijn fiets thuis gaan halen – hij wilde uitpakken vandaag. Acht had al lang niet meer gefietst maar genoot van de broeiende competitiviteit. Ikzelf reed met een 26″ Bushmaster Bulls (factor 1,04) met Hamax-kinderzithouder, dit alles puur om toch meer voorsprong te nemen op De Roze in het klassement.

Het startschot werd gegeven. De Roze schoot van zijn pedalen. Pé en Acht vlogen door de eerste bochten en hindernissen. Ikzelf was eerder gezapig begonnen, ik had zelfs niet door dat ik laatste hing. Toen mij dat toch duidelijk werd en ik het motto had “Zolang ik maar niet laatst eindig”, nam ik toch het initiatief om Pé en Acht in te halen, die inmiddels door De Roze werden achtergelaten. Ik heb De Roze niet meer terug gezien. Wel ging ik in ronde twee voorbij Acht (na enkele keren proberen wel, hij gunde me geen voorsprong) en bij de ingang van ronde drie voorbij Pé (die griploos een 180° bocht maakte aan de parkingbocht). De twee heren waren duidelijk het noorden even kwijt en ik rook mijn tweede Bruulbikersplaats. Ondanks gedubbeld te worden door twee Waaslanders, kon ik toch mijn tempo behouden en zou volgens “omstaanders” zelfs in de laatste ronden dichter zijn gekomen op onze winnaar De Roze die uiteindelijk op plaats 4 eindigde in deze manche, net naast het podium dus. Dat podium bestond volledig uit Waaslanders. Zij hadden dan ook een school om te oefenen. Waasland Beveren-Bruulbikers 1-0. We zien elkaar volgend jaar in elk geval terug voor een revanche!  Daarna werd ik aangetrokken door een kok die Kapitän heette en broodjes met worsten bakte.  Bij het zien van deze kok, verbleekte Pé en heeft daarna twee uur lang het naamkaartje van Kapitän geknuffeld in een hoekje. Ook werd ik door een Limburger in een biertent voorzien van cola. Hiervoor moest ik wel 394 jetons betalen. Met alle plezier, mijn suikerspiegel was immers onder het waterpeil van de Ekerse grachten gezakt.

Proficiat wel aan de organisator, Smets K. en aan zijn vrouw en kinderen (engelengeduld was al een in geluk in reclame bij Delhaize Mariaburg). Achter hem heeft vermoedelijk ook een pracht van een arbeidersteam gestaan. Zelden heb ik zoveel remorken op één plek gezien. Ik kom volgend jaar terug. Hopelijk met meer Bruulbikers?

Klassement:
Exere 9,152km*1,5 wedstrijdfactor = 13,727km
De rest 8,80km*1,5 wedstrijdfactor = 13,200km

Verslag toertocht Braine L’Alleud door Stunt (01/05)

1 mei: feestdag der insinuaties

Sinds de teloorgang der socialisten staat ook de verderzetting van de 1 mei-viering op de helling. Dat bleek gisteren maar al te duidelijk: er werd verhuisd en er werd verbouwd. Er werden fietsen verkocht en gerepareerd. Er werden zelfs ijskasten gevuld en dan in ijltempo weer leeg gedronken. De dag van de arbeid is een dag van arbeid geworden.

Gelukkig kwam er gisteren een illuster vijftal naar Eigenbrakel, om daar in conclaaf te gaan en een nieuwe invulling voor deze dag te vinden. Want zeg nu eerlijk: echt werken wil niemand, op die eerste mei. En al in de wagen diende het nieuwe 1 mei-concept zich aan: ‘de nobele kunst van het insinueren’. Inderdaad: laat ons met z’n allen de Dag van de Arbeid omtoveren tot de Dag van de Achterklap! En al fietsend voegden we de daad bij het woord. Wat werd er zoal geïnsinueerd, die eerste mei?

  • HVS insinueerde al op voorhand dat deze tocht 60 km en 1300 hoogtemeters zou tellen. Een insinuatie die er toch zo’n 15% naast zat.
  • Stunt insinueerde dat elke Waal een gat in z’n hand heeft. Empirisch bewijs hiervoor werd niet aangetroffen. Een gat, ja. Maar daarom niet in z’n hand.
  • Droes insinueerde dat het tijd was voor een nieuwe voorzitter. Niemand anders durfde een naam te insinueren.
  • HVS insinueerde daarop dat het misschien meteen ook tijd was voor een nieuwe club. Een groepke vrienden met een bijzit, werd geopperd. Of minstens geïnsinueerd.
  • Panini insinueerde dat VeloVeltwijck een witwasoperatie is. Dit werd tegengesproken door Droes, die insinueerde ‘dat Vinke ook kleurenwas in het machien stak’.
  • Schriele insinueerde dat de wereld naar de kloten was, waarop een insinuerende stilte volgde.
  • Tijdens een reeppauze insinueerde Droes dat Hvs niet echt ros was, maar al jaren een pruik draagt, om minderheidsrechten op te eisen. En dat Schriele niet echt een Limburgiaan was, maar dat ook veinsde, om dezelfde reden. Insinuerende stilte twee was een feit.
  • Panini, die zonder klikschoenen op klikkers reed, insinueerde dat hij een factor 1,5 verdiende.
  • Een oude Waal insinueerde dat hij ooit nog met een beroemde coureur had gefietst. Spijtig genoeg viel niet te verstaan met wie (iemand insinueerde Merckx). Hij verkocht z’n fiets voor 150 euro, maar Panini insinueerde dat ‘er wel wat stuk aan was’. Prompt zakte de prijs. Stunt insinueerde dat Panini een sjacheraar eersteklas was, Hvs ‘dat Panini die vélo zelfs voor 25 euro had meegekregen’.
  • Na een dikke 50 km insinueerde Stunt dat het genoeg was. Gelukkig was dat ook bijna zo.
  • De zon insinueerde dat er nog even moest nagenoten worden. Echt veel tijd was daar niet toe, maar, zo insinueerde Schriele, dat maken we binnen 10 jaar wel goed.
  • ‘Tot volgend weekend’, insinueerde Droes bij thuiskomst. En daar zit hij waarschijnlijk niet erg ver naast. Tot dan!

Toertocht Lasne (22/4) door Droes, uitzonderlijk

Klopt, uitzonderlijk schrijft de derde het verslag omdat de tweede, Chessus (lees op z’n Aalsters) “met keiveel voorbereiding voor trips en werkvanalles deze week zit”.  Op mijn vraag of ik dan ook de tweede plaats mocht claimen, kreeg ik geen respons. Wel kreeg ik deze nacht bij het slapen gaan, vijf sleutelboutades (herinneringsgedachten) van hem waar ik mee aan de slag kon. Zij zullen hieronder in het vet worden aangeduid.  Ik doe dus mijn best, maar sebiet staat er nog wel wat werkvanalles op de agenda.

Lasne, ook wel Meditelasné genoemd omwille van zijn tropische klimaat denk ik, is een lievelingsregio der Bruulbikers. Lang lang geleden reed menig biker er de Boucles de Lasne op pinkstermaandag en de tocht kreeg al snel de naam “Dag Van De Voorzitter” mee. Maar met het verdwijnen van de voorzitter, verdwenen ook een beetje onze uitstapjes naar Lasne. Net zoals ook eerder verdwenen: de Nacht van de Vice, de Raad van het Stuur, Monneke, Da Wouterke, Aron Berger, Maddie McCann en de flippo’s.

Aha, en mits enig gepor van de ex-voorzitter, halstarrig vasthoudend aan Lasne jegens de pogingen van leider De Roze om een snelle BB-nat te doen, reden alsnog vier bikers richting het altijd zonnige en heuvelachtige Lasne: Jezus, de Ex, Vélo Vonk en De Roze. In de auto beluisterden we Fester, een prachtig rockmeesterwerk van uw auteur, waar ook chauffeur Jezus ooit keyboards aanvulde tijdens het rollen van diverse drugs. “Precies de Arctic Monkeys in hun beginjaren!”, zo sprak de rijdende. Ondertussen maalde Jezus op een soort mueslibagger met een topping van vrouwelijke diarree.

 

 

Bij aankomst werd snel gekozen voor de 50km. Er hingen her en der wat onweerswolken maar God was de Bruulbikers in hun heimat weer goed gezind. Bij aanvang schoot Jezus goed op. Hij nam de eerste 15 kilometer de koppositie in. Het ging al snel stevig op en neer en Roze doseerde. De bikers ademden door het neusgebeente en roken daardoor al van ver twee jonge pubermeisjes met kanten korte jeansbroekjes met weinig marge. Zij stonden aan een beveurrungstafel. Van de beveurrung herinner ik me niet veel. Dat broekje was wel kort. In het middenste deel ging Vincke, alias Vonk, de kop nemen. Tot hij ook voelde dat de benen wat verdwenen waren… bijna zoals de Dag Van de Voorzitter. Ook hij werd beloond met een beveurrung, dit keer niet met pubermeisjes, maar wel met zon geblakerde peperkoek. We namen even tijd om De Roze zijn telefoon in de hand te laten nemen. Hij was recent fan geworden van Instastories. Een soort tekenboek voor volwassenen. Hij lachte zich een kriek.  

Na de tweede beveurrung werd de stok doorgegeven aan de Ex-ere die op zijn beurt de kop nam. De hellingen begonnen te wegen, de laatste tien lonkte. De ex-ere bleef nog even op zijn elan doorknallen en kon in de eerste twee-drie helllingen wat afstand nemen op Jezus. Door een wilde actie, die ook wat andere bikers hinderde, verloor de ex-ere de controle en Jezus maakte hier dankbaar gebruik van. Er werd wat gemord door de andere bikers, wellicht in het Frans.  Ondanks de verzuringsaanval die Jezus kreeg na deze ontsnapping, kon hij toch de koppositie stevig innemen. De ex-ere kraakte. In zijn wiel verscheen De Roze plots. Hij vroeg vriendelijk “of hij even links mocht passeren”. Zeer zeker, dacht de ex-ere. My day will come, zong Kid Coco ooit. In de verte reden noch Jezus noch De Roze alleen weg. Duidelijk was dat iedereen er door zat. Achter mij ploeterde Vincke op de laatste krachten.  In de laatste kilometers zou De Roze dan Jezus hebben verslaan, maar dat heb ik niet in mijn vizier gehad omdat ik nog een gevallen bejaarde biker gekleed in zes fluovesten van onder zijn stadsfiets heb moeten redden. “Vous avez du mal?”, probeerde ik. “Non, non.” sprak hij. Maar compassie was mijn deel. Dit had zijn laatste tocht ooit kunnen zijn.

Bij de finish was het vooral genieten van een heerlijke schaduwplek achter een ambulance bemand door twee jonge vrouwen in uniform.  Ook achter Vincke nestelde zich een brunette bikester. We merken dat heel veel medebikers zelfmutulatie ondergingen om verzorging te kunnen claimen bij de bunnies van het Rode Kruis. Er werden zelfs pleisters rond vingers gedaan?? Een sneetje? Een velletje los aan de nagel? We genoten (een beetje) van onze Lutgarde, lokaal Lasne bier, en van een pain saucisse moutarde. Daarna viel ons ook op hoe luidruchtig de Roze kan telefoneren. En dat, als zijn aandacht wat verzwakt, hij luchtvaartapps begint te gebruiken. Maar hij is wel gewonnen, dus we gaven hem de nodige aandacht en respect.

En zo sloten we af met dik 50 kilometer, 850 hoogtemeters, zon, hellingen, humor, vrouwelijk schoon en een gevoel dat het leven écht wel schoon is… in Lasne dan toch…

La Belgradoise – 1 april 2018 (verslag door Jezus)

Belgrade ligt dus niet in Servië maar in Namen.  Al een geluk, want we hadden dan misschien geen uur gekregen om thuis te zijn, met misbruik valt men gauw door de mand.

Falcong wilde graag over films praten omdat hij er net veel gezien had.  En meanderend kwam het gesprek uit op Robin Pront, u allen welgekend, die een film gaat maken over de Zillion.  Hiermee had ik eindelijk een exit gevonden en kon ik een onderwerp injecteren dat mij beter ligt: Brigitta Callens. Toen ik een jaar of dertien was, stond Brigitta eens in de P Magazine, in een jurk van dunne witte zijde.  En die foto’s ware dermate goed geslaagd, dat ik weken lang aan niets anders meer kon denken. Dat zorgde bijwijlen voor intense momenten, bijvoorbeeld op een regenachtige zondag te Berlare.  In taverne De Waterhoek was ik net halfweg mijn scampi’s diabolo toen Brigitta plots in haar witte jurk aan mij verscheen. Hoe hard ik ook probeerde, ik kreeg mijn gedachten niet onder controle. Toen besefte ik dat Brigitta gewoon in de auto lag, helemaal beschikbaar. Zonder verder dralen fixte ik de autosleutel, nam plaats op de achterbank van de Chrysler Voyager en opende Brigitta. Een paar minuten later kwam ik terug bij zinnen, keek naar de afgestroopte pepe jeans en zag drie wandelaars die langs de auto passeerden. Alleen Frank Verstraeten kan zoiets begrijpen.

Falcon leek opgelucht om de auto te kunnen verlaten.  Het beloofde een lange dag te worden van vijfenzeventig kilometers door het Belgradese land.  En dat was het ook.  In het begin prezen we de generositeit van de organisatoren, die ons het leven niet al te zwaar maakten, wreedaardige passages onaangeroerd lieten en ons door lieflijke groene dalen stuurden en bossen waar bloemen hun blanke borsten ontblootten.  Op kilometer vijf werden we uitgenodigd om door een riviertje te rijden, waarmee het overschoen vraagstuk alweer vroegtijdig beantwoord was.

Daarna volgde een interne consulting sessie over marketing, investeerders, fiscale optimalisatie, payroll en innovatieaftrek, hetgeen een mooie symbiose vormde met het steeds veranderende landschap.

Vreemd genoeg vertoonden vanaf kilometer 40 bepaalde passages sterke gelijkenissen met eerdere stukken.  Blijkbaar waren we in een oneindige toertocht-loop terecht gekomen, die we al twee jaar aan het afleggen waren, gefilmd en gevolgd door heel Wallonië. In aflevering 400 hadden Falcon en ik elkaar al eens naar het leven gestaan, in aflevering 530 hebben de makers aangestuurd op een homo erotisch avontuur waar we beiden bekaaid zijn uitgekomen.  Gelukkig wisten we dit allemaal niet meer en konden we ons zonder schroom ergeren aan vertikale modderstroken, technische moordkuilen en de bepijling, drie regenachtige dagen eerder met groen krijt aangebracht. Hoewel we tijdens de tocht slechts twee raketbewoners en twee verlorelingen waren tegengekomen, bleek er om 15.00u bij de afspuitstand toch voldoende volk present dat er een wachtrij stond. Een mooie metafoor voor het leven.

Nu ik erover nadenk was het misschien toch Stephanie Meire in die ene P magazine.  God only knows.

Falcong + Jezus: 65 km

Verslag toertocht Kortrijk-Dutsel door Schriele Schrale (25/03)

Zondag 25/3… Wat bevolking der bruulbikersgroep betreft ging het maar gestaag.

Uiteindelijk toch een bijna gouden opkomst met 9 participanten. Droes, P, Vonk, Spat, Paki, Bressie, Stunt, HVS en mezelve vatten de tocht aan. Een mager zonnetje maar top weer.

Helaas was de edelmetalen vergelijking van korte duur wegens snijding van het parcours. 3 haakten af wegens familiale aangelegenheden.

HVS, Bressie en Spat sloegen het pad van 33 km. in. We zouden ze later nog een keertje tegenkomen om dag te zeggen.

Daar de prut nog niet degelijk uit de oren en ogen gewreven werd, werd er ook gewacht op deze deelnemers die reeds de verkorte route ge-optioneerd hadden. Verwarring! Wakker worden! Knallen!…

De tocht was er eentje zoals we ze van vroeger kennen. Quote Droes of Vonk: ” die van de Chiro hier weten hoe dat ze bikers moeten laten afzien”. Een tocht met vele oh’s en ah’s,… Techniciteiten, grafdalingen, een put vol met downhills waar je kop nog staart aan kon vinden. Het enige waar we wel een kop aan konden vinden was Paki. Deze had zich reeds gekroond tot dominatrix der tocht. Zijn zweep knalde, wij kraakten… Zijn ros stond geil.

P probeerde nog tijdens een afdaling een kassei op te eten, … Dit lukte niet.

Snij snij… We gaan voor de 50! De laatste bevoorrading. Robobiker gespot… Wegwezen om de ‘leste veetien’ te rijden.

Paki was al winnaar. P, Vonk en Droes klampten aan. Mezelf en Stunt in de achterhoede. Bij de eerste single tracks werd Droes naar achter gekatapulteerd. Schriele naar plaats vier maar merkte dat het gat niet groter werd. Ik moest langs dat gat. Hé,… Pssst. Wink Wink…  en passeerde zo langs ’s Lands ruimste. Bijna nekloos waren ze. Paki was al weg.

Nog een paar grellingen met zuigslijk. Het slijk lonkte en trachtte me te verleiden met zijn zuigende geluiden. Ik hield mijn broek aan…, 2.5 km nog… Geen Vonk, P op afstand…

Paki 1, Schriel 2, P 3, Stunt 4, Vonk 5, Veur 6

Paki, Schriel, P, Stunt, Vonk: 48km
Droes: 44km
HVS, Bressie en Spat 38km

Lekker op de grasweiden, broeders Jacob werd gedronken. We voelden ons goed en voldaan!

Weg met die telooorgang!

Quotes:
– Pé: “in’t Hageland heb ik nog nooit gewonnen.”
– Pé: “Iemand nog een horentje?”
– Schriele: “Hoeveel fiets jij?” Spat: “Zo weinig mogelijk…”

5-Sterrentocht Voor parcours,
5-sterrentocht beveurrung
5-sterrentocht anti-teloorgang