Verslag van Vloesberg (De Roze, 10/06)

De Valling van De Vloesberg (Transcollines.be)

Van harte ging het thuis niet, het plannen van een lange fietstocht op zaterdag in plaats van zondag.

Verre verplaatsing naar Walië en tijdsreservering voor een lange tocht deed er nog een schep bovenop, maar uiteindelijk werd het fiat gegeven.

Volle puntenbak, dus geen probleem! Sprak Droes enthousiast. Wat mij deed mijmeren over de omvang en bodemkwaliteit van mijn puntenbak.

Verder geen bikers geïnteresseerd of kunnend, dus wij met 2 naar Flobecq.

Vlaamse Ardennen maar dan in Walie:, de licht glooiiende streek bevatte minder bergen dan gedacht, maakten we ons zorgen.

Vredige taferelen en een prima organisatie, dat wel.

Vlotte inschrijving en parking, mooie open air apres inrichting, tal van afstanden (20, 40, 60, 80, 100).

Vanwege het lekkere bier kiezen we voor de 60, spraken we, zo tijd reserverend voor de après.

Vlammend deden we precies een uur over 20k tot aan eerste ravito, parcours minder zwaar dan gedacht maar wel een prachtige streek.

Vocht, chips en zoetigheid staken we in ons lichaam, keuvelend met een professionele bekende van Dries. De man was hier op weekend en deed de 100: moeten we onthouden.

Verder Vlammend zakte het tempo ietsiepietsie, maar er werd wat meer geklommen. Droes moest steeds vaker inhouden, Rose had geen topdag.

Verfrissing 2 werd bereikt op 40km.

Voor mij fietsend miste Droes een pijl zodat hij achter mij kwam te rijden. Niets vermoedend bleef ik jagen op het niets.

Verdorie, dalend kwam ik in een spoor waardoor ik viel van mij fiets en tot stilstand kwam tegen een paal waaraan prikkeldraad bevestigd was.

Vervelende krassen zaten op arm, hand, kuit en dij. Broek gescheurd en fiets ondersteboven in de prikkeldraad.

Vriendelijke passanten vroegen naar mijn status. Die was me de eerste minuten onbekend.

Veel geluk had ik toen mijn fiets in orde en mijn lichaam relatief in orde bleken. Daar kwam ook Droes aangereden.

Vrezend voor stijfheid en pijn sneden we de leste 5 af. Van racen was geen sprake, Droes stak de overwinning op z’n hoed.

Verliefd op de streek praatten we na bij het drinken van het streekbier Quintine en nog één, en nog een worstje.

Ver: 58 km  Hoog: 1000m  Pisten: 2 Totaalervaring: fantastisch dus terugkomend

Verslag Wezemaal (door iemand, 14/05)

Beste iemand,

U had nog een verslag tegoed. Van Wezemaal.

Een goed verslag, over de ondergrond, het gezelschap, de après, de organisatie en de klimatologische omstandigheden.

Met iets over Schriele, die verstoppertje speelde, Pantanietje speelde en al een kaartenhuis van 4 verdiepingen had gebouwd als de rest toekwam.

Iets over Spat, die 80-jarigen de berg hielp afrollen, braadworst at en genoot van het leven.

Over Droes, hoe die moe werd, hoe dat kwam.

en misschien iets over mezelf, of de schim van mezelf.

Maar ik schreef het verslag niet zomaar.

Ik dacht lang en diep na, probeerde mij alles te herinneren en maakte dan een website, met info.

Groet,

Iemand anders.

Verslag Toertocht Mol (door Spat, 05/05)

Maandag dagje verlof. Dat ruikt naar extra mogelijkheden om te fietsen. Na weekends in houffa en Malmedy leek het ons nog eens tijd om de Kempense vlakte te betreden en een tochtje mol paste best in de mogelijkheden.  Aanvankelijk waren er 4 gegadigden. Pé werd zondag door spennish vakkundig volgegoten met pist dus stuurde zijn kat. De drie overblijvers Hvs, Panini en mezelf begonnen aan de tocht voor het goede doel met veel goesting. Dit resulteerde in een gemiddelde dat bijna het gemiddelde van Sören Nissen in de cimes de waimes evenaarde. Hvs was niet te houden maar ik deed men best en Panini was ook nooit ver weg. De beveuring was aan de schamele kant maar dat kon ons weinig deren. Het parcours was een afwisseling van landwegen en leuke singletracks op de  gekende zanderige Molse grond.

Voor we het wisten was het al tijd voor de laatste 10. Lange winderige stroken konden Hvs niet van de overwinning houden, wij evenmin. Voor de apres bike vleiden we ons neer op een prachtige pelouse op het dorpsplein en dronken Affligeur. Lekker was het niet maar het was voor het goede doel.

Na de gezellige babbel tijd om terug huiswaarts te keren.

40 km’s knallen en pisten in de zon op een maandag voormiddag. Er zijn slechtere dingen.

Tot de volgende,

Spat

De Hel van Oostmalle (verslag door Stunt, 04/06)

TT Oostmalle, gereden door Bressie, Schriel-ex en Stunt, bleek een hel. Noem het een ramp, een calvaire, een voorgeborchte zoals enkel Dante die in zijn stoutste dromen durfde beschrijven.

Waarom, vraagt u zichzelf waarschijnlijk af (indien niet, wat doet u hier)?

Nee, niet vanwege het mooie weer, dat flarden regen bood temidden van heerlijk zomerse temperaturen.

Niet vanwege de geringe opkomst, die de afwezigheid der niet-hazen en in-de-weg-rijdende-taffelaars tot 0 herleidde.

Niet vanwege de puike bepijling, die rozerood op ons afknalde doorheen het groen en bruin dat ons omringde.

Ook niet vanwege de tocht zelf, die, alhoewel klassiek, toch een heleboel mooie en minder mooie singletracks bood, die voor gezwind vertier en plezier zorgden.

En al evenmin vanwege het gezelschap, dat snoeihard het beste van zichzelf gaf en een gemiddelde van meer dan 23 km per uur haalde.

Neen. Het venijn van deze tocht zat in de staart, toen er door ons drietal besloten werd tot het nuttigen van – hoe kan het ook anders – de enige tripel die naam waardig: de Westmalle, vanuit de op een boogscheut, of in ons jargon, een laatste 10, gelegen abdij.

Een oplettend oog had het waarschijnlijk bemerkt, maar wij waren te verhit – en daar wrong nu net het schoentje: evenzo was het gesteld met het edele vocht dat ons werd aangereikt. Hel en verdoemenis, inderdaad: de tripel was niet gekoeld. En een niet gekoelde tripel in zomerse temperaturen is letterlijk een afdaling naar de diepste diepten die de duivel ons te bieden heeft.

De moraal van ons drietal zakte pijlsnel. Er kwamen verhalen boven van kapotte knieën, en er werden kousenvoeten in sandalen gespot. Van vaders en schoonvaders, nota bene. De kelk moest echter tot de bodem geledigd, zoals het hoort met edel vocht: niemand waagt het om een Westmalle tripel niet op te drinken. Heiligschennis (en een gegarandeerde afdaling in de hel na dit leven) zou ons deel geworden zijn.

De enige verlossing bleek de Dubbel, die gelukkig wel van enige koeling had genoten. “Hemelwaarts”, sprak Bressie. Amen, knikten Stunt en bijna-bruidegom. We waren gered.

Stats: 48 km elks

Verslag Cimes de Waimes (25/05)

Sportief verslag:
Startplaats was de kerk van Cimes de Waimes. Dat er enige vertraging was door mensen in de file zorgde uiteindelijk toch voor stress bij de meeste Bruulbikers. Vincke mocht om één of andere reden een half uur eerder vertrekken, dus had alvast een mentale voorsprong. De zes anderen vertrokken samen maar verloren elkaar onmiddellijk uit het oog. Al snel bleken Paki en HvS in een gelijkaardig tempo te rijden. Pé volgde daarachter. Vervolgens reden ook Droes en Spat enige tijd samen en in de staart hing vriend Paul. Maar na twee beveurrungen en tientallen klimmetjes was het ieder voor zich. Wat ik vernomen heb achteraf is dat:

  • Vincke nooit door de Bruulbikers werd ingehaald op de 85km en als eerste over de streep kwam
    • Positie 215 op de 85km met 604 gearriveerde deelnemers, 4:48 gereden, gemiddelde 17,70
  • HvS zich van Paki had ontdaan na de tweede beveurrung en Paki uiteindelijk nog plat heeft gereden. Paki kwam uiteindelijk nog wel dichter, maar kon HvS niet meer in het vizier krijgen
    • HvS Positie 290 op de 85km met 604 gearriveerde deelnemers, 5:04 gereden, gemiddelde 16,73
    • Paki Positie 333 op de 85km met 604 gearriveerde deelnemers, 5:13 gereden, gemiddelde 16,25
  • Pé heeft het heel zwaar gehad en heeft gevochten voor elke meter.
    • Positie 397 op de 85km met 604 gearriveerde deelnemers, 5:30 gereden, gemiddelde 15,42
  • Erevoorzitter koos na twijfelen voor de 85km ipv de 65km maar kreeg daar achteraf spijt van. Kwam volledig leeg gereden en met veel pijn over de streep gerold.
    • Positie 542 op de 85km met 604 gearriveerde deelnemers, 6:14 gereden, gemiddelde 13,63
  • Spat koos voor de 65km en reed dit op een goed tempo uit.
    • Positie 443 op de 65km met 560 gearriveerde deelnemers, 4:39 gereden, gemiddelde 13,98
  • Evenals Panini, die knap de 65km afmaalde en over de streep bolde met zijn bekende glimlach.
    • Positie 520 op de 65km met 560 gearriveerde deelnemers, 5:15 gereden, gemiddelde 12,37

De vrouwen en kinderen konden ons op één plaats te zien krijgen, na enig getwijfel en zoekwerk, op ongeveer 4 kilometer van de finish. Dit gaf toch nog een aangename boost voor de laatste inspanningen.

Na aankomst was er tijd voor spaghetti, bier, speeltuinen, schouderklopjes en verslaggeving.

Conclusie: iedereen had serieus afgezien, maar had ook wel héél hard genoten van de klims, afdalingen, beveurrungen, wortelpaden, technische passages, enz. Het parcours was zeer goed berijdbaar door de droge ondergrond en het weer was écht super. Topgenot!

Thuisgekomen in de stevig voorzien vakantiewoning waren er nog dagen en zeeën van tijd voor bier & ander plezier! Volgend jaar héél graag weer van de partij.

Fotografisch verslag:
https://www.flickr.com/photos/95580676@N08/albums/72157681515310982

Transardennen 2017

Een Transardennen die eigenlijk geen trans was. Maar wel zó veel meer dan een trans. Harder, better, vetter, geuriger. Een verslag op basis van enkele memorabele snapshots.

Op vrijdag leerde de bende bikers enkele ambachten kennen. Er was immers een dresscode. Wat me bij is gebleven: een nagel werd door een schoen geklopt in de houten vloer, de imker vierde feest met de chirurgijn, de barbier knipte haren van de chirurgijn en aansluitend ook de uiteinden van het mondmasker, de klompenmaaker gaf de maat aan van de beat uit de box (het Mongo-anthem vroeg om synchronisatie). De barbier lag onder een omgekeerd zetelligbed met andere ambachten op hem. De Rattenvanger van Hamelen trok net bij het signaal “wij gaan slapen” nog een witte Chimay open, waarvan spijt de ochtend nadien. Ook op vrijdag:

  • de muziek moest van de eigenaar 3 kwart lager. Het stampen op de grond met vier kwart. Wellicht terecht.
  • kennismaking met de Waal via geluidsfragmenten ontvangen van Jezus alsook via briefwisseling.
  • een wandeling door de camping met maar vier “overgeblevenen”. Dronkenschap op de eerste avond van een weekend werd door een meerderheid van bikers tactisch gemeden.

De ochtend van de zaterdag was pijnlijk, bij zij die de dronkenschap niet hadden gemeden. Immers, de comfortgraad van de “campinghoeve” was laag. Beperkte nachtrust en koude speelden parten. Sloten koffie werden gecreëerd met de aangevoerde koffiezet. Dat hielp. En de zon die erdoor kwam, het kabbelende beekje, een picknicktafelontbijt maakten al héél snel veel goed. Biken dan maar. Al had de Waal al een eerste keer toegeslagen: HvS zijn safarishirt was op een slinkse wijze gestolen. Het spel was begonnen! Het biken ook: het begon onmiddellijk met een klim en de Rattenvanger pufte: hij had spijt van zijn daden. Er werd door sommigen gedoseerd, anderen wilden zich onmiddellijk bewijzen. Het parcours was met momenten technisch, maar niet extreem. De route was vooral goed berijdbaar met prima kracks-on-tracks. De beveurrung was aan een aardig kerk-dorpsplein waar Monneke en Svekke, de foeriers, ons konden verblijden met allerlei lekkers. “Zoetekoeke” werd één van de woorden van het weekend. Via tal van fijne tracks, kwamen we al snel bij Achouffe, aan de bakermat van het La Chouffebier. Daar werd vooral genoten van de spitante bulderlachgeluiden en de “we gon nog ni naar huis”-gezangen van de aanpalende tafels. Humor via andermans humor, we waren dat niet gewoon. Bovendien bleek ook iedereen ineens te gaan trouwen! Feest!

Goed gemarineerd van enkele Chouffkes startte de Leste 5: die bestond uit één klim en één afdaling. In de klim was er een ontsnapping met o.a. HvS en Falcon en een achtervolging met Paki en Ere. Net voor de afdaling kon Ere het gat toe rijden en ontsnappen met HvS en Falcon in het kielzog. Waarna Falcon demarreerde die echter door gebrek aan GPS twijfelde, waarna HvS en Erevoorzitter konden profiteren met een volgende ontsnapping. Ere nam risico’s via de binnenbocht en kon zo enkele meters winnen op HvS, die er vanuit ging dat hij nog wel wat tijd had om het gat dicht te rijden. Maar verrassend genoeg was daar plots al de camping en kon zo Erevoorzitter op dag 1 als eerste de finish overrijden. 55km op de teller.

De camping was prachtig, opnieuw langs de rivier, mét stookplaats, aangename buren, een knappe receptioniste en indrukwekkend veel plek voor onze tenten. Al snel begonnen de foeriers aan hun paradepaardje: de cue! Monneke profileerde zich terstond als cue-expert met een op hout genagelde en zout gepekelde zalmfilet die langs een rokend vuur werd gaar gemaakt. Bressie, onze übercuemeister, keek er gelukzalig naar en genoot van zijn eetplezier zonder cueplichten. Verder ook nog: baden in de Ourthe, kampvuur met gezangen-zingen, wensballonnen-verzenden, whiskey-vuurblazen, berkenboom-hakken, scheef-gaan. Ook de Waal had toegeslaan: een wekker werd stiekem gezet om 4u ’s nachts op de gsm van Ereveur en schoenzolen werden uit de fietsschoenen gestolen. De daarop volgende nacht was koud. En voor een aantal slapeloos.  Voor andere dan weer té kort en de ochtend té pijnlijk. Kleine ogen, kringen van wallen.

De zondag was als een echte zondag met vers stokbrood van de bakker, geleverd door onze foeriers, dampende koffie en smakelijke eieren.  Het duurde even voor we op de fiets zaten, maar daar had de kille (vriezige) ochtend ook wat mee te maken. Eens op de fiets was het wel onmiddellijk puffen en kreunen, want we moest uit de vallei klimmen richting 60km bikeplezier. Er waren vooral net voor de beveurrung enkele knappe en zeer steile beklimmingen, maar ook unieke tracks over grote steenpartijen, langs riviertjes en door kleine Waalse gehuchten. Eén daarvan was Mousny, bekend van de Knal Van Mousty die ooit plaats vond in een schuur nabij.  Even werden we door het mijmeren emotioneel. De beveurrung was ook in het mooie Mousty, een dorp dat bekend is van zijn mesthoop en helmloze quads- en motorrijders. Van de lunch herinner ik mij: het gebrek aan mayonaise, een berg pasta met een toplaag groenten, het gebrek aan charcuterie (door het gebrek aan Remi), het gebrek aan lucht in een voetbal die er rondslingerde, maar vooral het gebrek aan Paki in de daarop volgende kilometers. Hij ging immers om het thuisfront te versterken met Monneke weer huiswaarts. Jammer voor ons en voor hem. Onze gedachten waren bij hem. In deel twee van de tocht kraakte onze vriend Spat en die besloot (ook na lekke band) via asfeur af te rijden. Ook Ereveur reed plat net voor de mastertet. Daarop kraakten ook weer een aantal bikers maar de downhill daarna was dan weer zeer fijn.

En zo kabbelde het richting Leste 10, die er uiteindelijk geen werd, want een aantal afspraken werden genegeerd. In elk geval gingen Schriele en Falcon een strijd aan bij de brug over de Ourthe, maar het bleek allemaal nogal dubieus te zijn. Moe waren we in elk geval en genieten deden we. Na de nodige pisten en zakken chips, trokken we richting een knap restaurant in Bertogne dat leefde van een twintigtal simultane, doch mislukte renovaties en ook van een handvol klanten per jaar. De bediening, het eten, de organisatie, de uitstraling waren van een dermate laag niveau, dat er tonnen van humor kwamen boven drijven. Het was echt een rollercoaster van impressies. Zelden werd zo smakelijk gelachen (ook vaak met een nieuw ontworpen lachgeluid) met zo’n onsmakelijk gebeuren. De avond daarna was kalmer dan de vorige, gelet ook op de behoefte die stilaan kwam aan toch enige nachtrust.

Waarna we maandag na het opstaan en ontbijt nog een kleine 25km moesten overbruggen richting onze auto in Gouvy. Het bleken bij aanvang wat gezapige kilometers te zijn, echter richting finish volgenden enkele stevige kleppers  zich op. Het ging echt een aantal keren op en neer zonder tussenliggende recuperatiestrook. Waardoor bij aankomst iedereen toch wel tevreden was met de weinige kilometers. In de finale was er opnieuw wat verwarring, waarbij enkel Spat en Ereveur het juiste gps-pad namen. De andere bikers maakten een klein ommetje, dus enkel Ereveur en Spat streden om de podiumplaats, waarna een overwinning voor Ereveur volgde. Handen werden geschud, het laatste bier geledigd. Waarna ook de Mol/de Waal bekend werd gemaakt. Onze vriend Panini bleek hem te zijn en werd daarbij ook geholpen door Svekke (met als rol “afleider”). De winnaar was ons aller Schriele, die vreugdig hoera riep! De Bressy-strips werden uitgereikt en iedereen keerde tevreden huiswaarts. Toch was er ook nog eerst een frit/snackstop bij Baraque Friture. Aldaar kon genoten worden van een Aziatische medewerkster en een Aziatische keurfeurvrouw met een fiets van meerdere duizenden euro’s.  Veel meer hadden we niet nodig om weer een extra saus humor over onze frieten en snacks te krijgen.

Check de foto’s hier:

IMG_20170430_181518